Een Travellerspoint blog

Bryce Canyon (Utah)


Bekijk South West USA trip 1 (2009) op KarenandMartijn's reiskaart.

10 september, 20:41 Utah time (dat is gek genoeg een uur later dan Arizona dat in dezelfde tijdzone ligt, maar die kende weer geen zomer/wintertijd. Weer een bewijs dat de VS niet één land is, maar wel vijftig).
We komen net terug van een heuse Western Dinner show. Niks voor ons, maar het was de enige manier om op deze maffe plek wat goeds te eten te krijgen. Plaats van handeling Ruby's Inn, de verzamelnaam van een paar hotels, winkeltjes, rodeo en van alles en nog wat, in the middle of nowhere, aan de highway 63 (www.rubysinn.com). Ach, het was best grappig om dit mee te maken, het is hier immers Western Style all over the place. Toen de show pas echt goed begon (audience participation!) hadden we het eten op en zijn er stiekem uit gesneakt. 
 
Gisteren hier aangekomen via een (voor mij) hele mooie route..iets waar Karen heel anders over denkt. Tja, smaken verschillen. Eerst Grand Canyon ingereden om de oostkant bij Desert View te bekijken, deze lag mooi op onze route. Alweer vol bewondering staan kijken hier. Wel koud en bewolkt, dus we hebben de dag ervoor enorm gemazzeld met het prachtige weer. Hierna was het lange tijd rijden door Indianenland, in de zgn painted desert. Een leeg landschap, aan de uitlopers van de Grand Canyon waarin er her en der wat vervallen caravans te zien zijn waar Hopi en Navajo wonen. Veel stalletjes langs de kant van de weg, waar deze indianen wat handwerk verkopen. Het is een erg lange rit maar gelukkig is de weg leeg en verandert de natuur doorlopend. Onze bestemming is hemelsbreed niet ver van de Grand Canyon verwijderd...maar die canyon moet wel ergens worden overgestoken...dus er moet enorm worden omgereden. Via Page, waar de Colorado river wordt afgedamd en het Powell stuwmeer begint. Daarna rijden we Utah in en verandert de omgeving weer continu. Het laatste uur kwam het stereotype Wild West landschap in beeld, met mooie groene prairies en stijle rode rotsen. In het enkele bewoonde gebied waar we doorheen rijden (Kanab) zien we alleen nog maar cowboy-achtige types op straat, grappig. Bij ons hotel is het al niet veel anders. Ruw volk. En zag je in Californië een hoop auto's rijden van buitenlandse makelij...hier is het strictly american made.

Vandaag de hele dag in Bryce Canyon rondgehangen, gewandeld en gereden. Bryce werd  warm aanbevolen (Ralph, Bojoura, Esmee), en ze hadden gelijk: Bryce is een heel bijzondere ervaring, nothing else like it. Sprookjesachtig, Science fiction. Vooraf dacht ik dat het een en al stenen massa was. Maar net als bij de Grand Canyon was ik verrast door het enorme groene naaldbos dat erachter en erboven lag. Hier liggen de wegen die je naar de mooie uitzichtpunten leiden. Omdat Bryce een stuk kleiner en mn minder diep is konden we hier gemakkelijk een trail naar beneden lopen zodat we midden tussen de typische Hoodoos uitkwamen. Daarna de rest van de dag de verschillende uitzichtpunten met de auto gedaan. Ook Bryce was weer prachtig ingericht, de nationale parken maken er echt wat moois van, van commerciële uitbuiting is geen sprake, integendeel. Wel vond ik Bryce relatief druk. Waarschijnlijk niet alleen omdat dit een van de meest bijzondere parken is, ook omdat zuid Utah vergeven is van de nationale parken, - bossen en - monumenten. Waarschijnlijk ook daarom zien we hier meer (huur)campers dan waar dan ook.

De natuur laten we morgen achter ons. Heading for Vegas. Misschien wel met kort bezoekje aan Zion, een nationaal park waar we nauwelijks voor hoeven omrijden. Wat een wonderlijke wereld hier!

meer info over Bryce zie bijvoorbeeld http://nl.wikipedia.org/wiki/Bryce_Canyon_National_Park

Geplaatst door KarenandMartijn 11:39 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (0)

Grand Canyon


Bekijk South West USA trip 1 (2009) op KarenandMartijn's reiskaart.

Vanuit Scottsdale hadden we een lange rit gepland, ineens richting Grand Canyon, om daar in ieder geval één volle lange dag te hebben, dit is namelijk geen park om zomaar even doorheen te rijden. Bleek achteraf een goede keuze want niet alleen was Grand Canyon onvoorstelbaar indrukwekkend, ook de weg ernaartoe was geen straf. Nou ja, het begin was typisch Phoenix: je rijdt een uur van snelweg naar snelweg..en nog ben je de stad niet uit. Wat een belachelijk enorme lappendeken, er lijkt geen einde aan te komen. Als Phoenix dan eindelijk achter ons ligt, slingert de grote interstate 17 zich een weg door de typerende natuur van Zuid-Arizona en zien we al gelijk de eerste Orgelpijp- en Saguarocactussen in de rood-bruine heuvels staan. Wij kunnen flink doorrijden aan 75 mijl per uur, aan de andere kant staat het vast: een lang lint van met name trucks met mega mobile homes erachter. Maandag was labor day, een belangrijke vrije dag voor de amerikanen, volgend op labor day weekend waardoor een heleboel lui vandaag terugreden vanuit hun camping grounds, terug de stad in die wij juist verlaten. Helaas zijn de cactussen op een gegeven moment uit het beeld verdwenen, nog voordat we deze iconen hebben gefotografeerd. 
 
Verder op deze rit kwamen we door Sedona, een fotogenieke bergplaats dat zijn kleuren heeft aangepast aan de omgeving van rode bergen. Via de prachtige Oak Creek Canyon omhooggeklommen en verder door via Flagstaff naar Grand Canyon. Tusayan om precies te zijn. Sinds Flagstaff zijn we niet meer onder de 5000 feet geweest, de hele route tot aan Bryce (waar ik dit schrijf) bevindt zich tussen de 5000 en bijna 8000 feet. Gelukkig hebben we allebei geen last van de vaak bijbehorende lichamelijke ongemakken. 
 
Anyway, Grand Canyon, dat was het doel van dit deel van onze vakantie. En wat was het gaaf! Woorden schieten tekort. Iedereen kan zich op basis van de bekende beelden wel een voorstelling maken van hoe het uitziet. Wel wil ik er nog aan toevoegen dat het park verder ook geweldig was aangelegd. Dit natuurwonder heeft al een lange geschiedenis als Nationaal Park, en die historie is overal heel goed zichtbaar. De oorspronkelijke - beperkte bebouwing aan de South Rim is nog steeds intact, en er is verder ook weinig bijgebouwd waardoor er een vroeg 20e eeuwse sfeer hangt, heerlijk! We hadden ook geweldig weer, warm en belangrijker voor het uitzicht: helder. Langs de South Rim hebben we stukken gelopen en hebben we delen met de Shuttle Bus gedaan. We waren om 9 uur in het park en vertrokken pas na zonsondergang, om 19 uur. De bovenkant in die ene lange dag goed gedaan, maar om ook nog een trail te nemen naar beneden, daarvoor was het nog te kort. Lijkt me geweldig om hier eens te kunnen hiken, wat moet het geweldig zijn om de Canyon van onderop te kunnen bewonderen. 

We zitten nu in een andere Best Western, vlakbij Bryce National Park in Utah. Alweer een lange rit gehad vandaag, dus is het maar goed dat we ook hier twee nachten gaan verblijven. Volgende keer meer over de prachtige rit (dit is het Wilde Westen uit de films) en natuurlijk over Bryce.  

Geplaatst door KarenandMartijn 11:38 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (0)

Arizona


Bekijk South West USA trip 1 (2009) op KarenandMartijn's reiskaart.

Back on track. 9 AM in het 3 Palms hotel in Scottsdale, Arizona, het Beverly Hills van Phoenix. Superkamer, heerlijk hotel, en nog spotgoedkoop ook. Schijnt normaal te zijn hier this time of year. 's Zomers is een verblijf in de Golden Corridor van deze staat een prijstechnisch lachertje. Het toeristenseizoen is hier dan ook omgedraaid: in de winter ontvluchten een hoop mensen (mn pensionado's) het koude noorden om in the Valley of the Sun (Phoenix eo) zonne-energie op te doen. In de zomer is het gewoonweg te warm. De hitte staat de stad niet in de weg gigantisch te exploderen. Phoenix spreidt zich snel uit en gaat in dat opzicht Los Angeles achterna: een groot agglomeraat van eindeloos kaarsrechte wegen en uitgestrekte huizenblokken, golfbanen en shopping malls. Gisteravond 'eventjes' downtown opgezocht (dat zou Scottsdale namelijk betrekkelijk uniek maken, de aanwezigheid van een downtown), maar zelfs dat gebied is zo enorm opgerekt dat je niet maar zo eventjes een paar restaurantjes gaat checken..zelfs hier heb je eigenlijk je auto nodig. Compact kennen ze hier niet. Is ook verre van noodzakelijk want ruimte in overvloed. Op de lange weg er naartoe zagen we richting Phoenix al 'land for sale'-borden midden in de woestijn staan..bizar. De techniek zorgt er verder voor dat het voor mensen bewoonbaar wordt. Zo lagen er tussen de prachtige woestijnnatuur van Arizona hectares fris groene landbouwgrond, een heel maf gezicht. Nog maffer: het is te warm om op het terras te zitten hier. Maar dat willen we natuurlijk wel dus ook hier hebben de Amerikanen wat op gevonden: sproeinevel, een constante zalig koele mist die over het terras wordt gespoten. 

De Sonora desert vonden we in Californië nog een tikkeltje saai, weinig boeiende flora. Ongeveer gelijk met het oversteken van de staatsgrens veranderde dit en zagen we ineens prachtige rode rotsformaties en heel bijzondere planten waaronder de bekende meterhoge cactussen (van Lucky Luke). De Rest Areas langs de Interstate 10 waren in Arizona trouwens ook veel mooier dan die in Californië..alleen vind ik het persoonlijk dan weer niet zo prettig om direct bij het openen van de autodeur een dikke hagedis te zien zitten. Nog minder om achter de parkeerplaats een bord te zien staan dat er giftige slangen en schorpioenen zitten hier, dat kan ik dus echt niet hebben!

Zo, Karen zet nu een kopje koffie, ik kom net uit de gym waar ik een dik uur op de loopband heb gestaan. De illusie dat ik in deze mooie contreien buiten zou kunnen lopen heb ik laten varen. Way too hot! Zometeen uitchecken, misschien nog eventjes de wat-voor-downtown-moet-doorgaan opzoeken en dan hebben we alweer een lange rit (met een paar leuke uitstapjes als de tijd het toelaat) voor de boeg, heading for the Big One, de Grand Canyon. We zitten daar twee nachten in Grand Canyon Village, da's wel lekker, eventjes een versnelling lager. See ya!

Geplaatst door KarenandMartijn 11:37 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (0)

Enter the Desert


Bekijk South West USA trip 1 (2009) op KarenandMartijn's reiskaart.

6 september 09:40, the Marriot Residence Inn in Palm Desert. Omgeven met een en al luxe, palmbomen zover je kunt kijken. En toch zitten we midden in de woestijn, ten oosten van Californië, recht onder Joshua Tree National Park. Wat we hier aantroffen is te bizar voor woorden. In de snikhete Coachelle Valley bevindt zich een gebied met alleen maar plaatsen als Palm Desert: groen, koel geairconditioned, weids. Vermaak voor de rijken. Niet alleen tijdelijk vermaak, er wonen hier tienduizenden mensen permanent. Veelal in gated communities: groepen huizen met een groot hek eromheen. De een nog idyllischer aangelegd dan de ander. Gisteren zijn we een stukje gaan rijden tot aan Indian Wells, ook zo'n gekke plaats. Belachelijk brede kilometers lange wegen doorsnijden deze oases, kilometers ook waarin niks gebeurt, alles ziet hetzelfde uit. Wat nog meer opvalt is dat het uitgestorven is op straat. Iedereen zit koel binnen, of slaat een balletje op een van de vele poenige golfbanen. Eigenlijk is het te gek voor woorden, maar fascinerend is het hoe dan ook. 
Ons resort past ook prima in dit plaatje. Grote studio's, tot in de puntjes verzorgd en schoon, gemilimeterd gras, ontelbare palmbomen en een constant gesis buiten (dag en nacht!) van watersproeiertjes. Het volk dat zich hier laat verwennen is niet bepaald upper class, ontdekten we net tijdens ons ontbijt. De vele vette trucks buiten verrieden het al enigszins. Luid en volgevreten. Moest erg denken aan de clip van Soundgarden's Black Hole Sun, enge mensen. De keuze om mijn 'Intelligent Design is Stupid' t-shirt aan te trekken vond ik eerst een beetje eng, maar toen ik onderweg op de grond al een Book of Mormons tegenkwam wist ik dat ik er goed aan had gedaan. Lekker stangen die enge mensen hier.

Goed, ons gelaaf aan de maffe heerlijkheid van deze oase maakt wel dat we ons programma alweer moeten bijstellen. We wilden Joshua Tree NP bezoeken om van daaruit ineens door te karren naar Phoenix, Arizona. Gaat niet lukken. Zit niks anders op dan Joshua Tree te laten schieten, verdomd jammer. Maar ja, als we dat niet doen maken we de cirkel nooit meer rond. Zometeen dus nog flink wat water en proviand inslaan voor de lange rit (tussen de 4 en 5 uur) naar Phoenix, Scottsdale om precies te zijn. Hopelijk wacht ons daar in die verzengende hitte nog zo'n überfrisse kamer als deze (met net zo'n snelle internetverbinding, eindelijk!!).

Gisteren de Grote Oceaan voorgoed achter ons gelaten. Via Los Angeles door de San Bernardino Mountains naar Palm Desert gereden. Los Angeles is zo onvoorstelbaar groot. Voor mijn gevoel hebben er uren doorheen gereden, via een aaneenschakeling van drukke autowegen. Bij het mondaine Palm Springs hebben we de Aerial Tramway gedaan: een behoorlijk spectaculaire roterende gondellift die ons in 2,5 mijl van 2643 feet naar 8516 feet bracht. Het ding overbrugt 5 ecologische zones, van zone 1 (sonoran) tot zone 5 (arctic/alpine). Bovenop heb je uitzicht aan de ene kant over de woestijnvallei. Aan de andere kant bevindt zich het Mt. San Jacinto State Park, een alpine gebied vol dennebomen en een enorme wildlife. Ook dit contrast is behoorlijk bizar. Foto's volgen! Nu vamos naar de winkel om heel veel water in te slaan en dan weer back on the road. 

Geplaatst door KarenandMartijn 11:36 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (0)

Along the Pacific Coast


Bekijk South West USA trip 1 (2009) op KarenandMartijn's reiskaart.

4 september 22:30. We liggen nu op bed uit te buiken van een heerlijk copieus diner van een super Italiaan hier om de hoek van ons motel, hartje downtown Santa Barbara. Oorspronkelijk hadden we het plan om vandaag in Santa Monica/LA aan te komen maar door onze ervaringen gisteren hebben we de planning toch maar iets aangepast en hebben we wat extra ruimte ingebouwd. Daarover later meer.
Hoe dan ook bleek Santa Barbara een schot in de roos, wat een heerlijke stad! Californië in optima forma. Zon, zee, strand, een levendige downtown, mooie mensen, een en al schoonheid. En dan niet op een nepperige kitch manier, zoals het stereotype beeld van dit deel van the States is. Erg smaakvol zelfs, iets dat je al goed kunt afmeten aan het type winkel dat hier domineert. Ook de pier is heel anders dan je kent van pak-em-beet Scheveningen of Brighton. Weinig commercie, laat staan video arcades, maar vooral ruimte om wat rond te lummelen en te genieten van aan de ene kant de bloedmooie Pacific, en aan de andere kant het uitzicht op het prachtig gelegen Santa Barbara. Achteraf een goed idee om een motel te nemen in downtown (met dank aan een uitermate behulpzame meneer van de VVV), zodat we een keer de auto konden laten staan en lekker veel hebben kunnen slenteren door dit paradijselijke stadje  (Maribel: we zijn jaloers dat jij hier een tijd hebt mogen wonen en werken!). Ook de eerste dag dat Karen op bijna 100% opereert zodat we ons voor het eerst lekker gastronomisch hebben laten vermaken, inclusief flink wat wijn (nu mag het, want drink & drive is hier uit den boze). Wat een genot ook: veel en superattent personeel, kom daar nog eens om in Nederland. Ergens wel jammer dat we hier morgenvroeg weer moeten vertrekken.

Gisteren overnacht in San Luis Obispo, maar hebben van die stad niks meer gezien aangezien we daar pas om 21 uur aankwamen. De route van die dag iets verkeerd ingeschat, en te laat vertrokken in Monterey. Eerst daar in een heerlijk ruime, mooi chique opgezette shopping mall rondgekeken en lekker ontbeten. Daarna de (verplichte) 17 Mile Drive gedaan. De reisboekjes hebben gelijk: gewoon doen! Een route van 17 mijl in een natuurgebied aan de pacific dat particulier bezit is. Magnifieke vistas, en tussendoor ook verbijsterd zijn over de extreme rijkdom. Eigenlijk is het een groot walgelijk mooi resort, inclusief tal van onvoorstelbaar mooie golfbanen, waaronder de wereldberoemde Pebble Beach. 

Hoofddoel van de dag was de Pacific Coast Highway, Highway 1.  Vanuit Carmel-by-the-sea de 1 opgereden om die pas om 20:30 pas weer te verlaten. De route is bekend van menig film en tv en da's logisch. Spectaculair en mooi van begin tot eind. Een eind dat veel later komt dan je denkt. Doordat je hier veel uitstapt om foto's te maken en het een en al klimmen, dalen en draaien is duurt het uren voordat het mooiste Big Sur-gedeelte is afgerond. Denk ook niet om tussendoor een andere route te nemen: die is er niet. Je zult hem hoe dan ook moeten uitzitten. Geen probleem..maar wel als om acht uur de zon ondergaat en ons die ochtend vooruitgeboekte motel nog heel wat kilometers verderop ligt. Geluk bij een ongeluk: wel nog de zonsondergang aan de Stille Oceaan kunnen meepikken. Uiteraard hadden we the Thrills bij ons om ons op deze trip te vergezellen.
Bij aankomst in de Vagabond Inn (geen echte aanrader) doodop, snel een moddervette Amerikaanse hap gaan eten in de Dennies om de hoek. 

Ontbijten in motels is eigenlijk geen ontbijt: je kunt in de lobby wat zoetige broodjes, en een laffe muffin halen, en een kop koffie en OJ om het weg te spoelen. Gelukkig vlakbij een leuke deli gevonde  en hebben daar lekkere koffie gedronken met een Bagel Melt. Onzer supersonische Altima richting Santa Barbara gekoerst (deze keer via de snellere 101 ipv de 1), en here we are. 

PS. al voor de 2e dag op rij problemen met de internetverbinding, grrrr. Ruimte op Wi-Fi is kennelijk beperkt. Morgenvroeg dan maar een Starbucks opzoeken om de boel te verzenden. We liggen hierdoor ook al achter met het plaatsen van foto's. Morgen is het einddoel Palm Springs, hopelijk hebben we daar meer geluk. Misschien helpt het om een wat beter hotel te nemen.

Geplaatst door KarenandMartijn 11:33 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (0)

(Berichten 6 - 10 uit 14) « Pagina 1 [2] 3 »